Nie lubię gier zespołowych

Kiedy byłam dzieckiem na tzw. wychowaniu fizycznym graliśmy w koszykówkę, kiedy miałam już wrzucić piłkę do kosza, koleżanka z mojej drużyny zaczęła mi piłkę wyrywać z rąk. Moje perswazje, że przecież gramy w jednym zespole, nie przyniosły żadnego skutku. Uparła się ku uciesze przeciwnej drużyny by tę piłkę wyrywać. Wkurzona pobiegłam do śmiejącej się z nas nauczycielki i oświadczyłam, że ja z tą głupią (tutaj oskarżycielskim gestem wskazałam moją koleżanką) nigdy nie będę grać w jednej drużynie.
Lata mijały, a podobne przypadki powtarzały się jak pory roku.

Wiersze Han Sona

Pijany przechadzałem się po zimnych górach, niebo pokrywał szron. Powiew zimnego powietrza, mroźny wiatr i wino rozlały się po rzekach i górach. Patrząc w górę na błękitne wody i płynące chmury, wróble zdawały się spadać na ziemię. Machnięciem ręki wino kapało na moje mokre ubranie. Patrz, jak płatki śniegu rozsypywały się, barwiąc krajobraz na biało. Starzec o siwych włosach zniósł dziecko w dół góry. Z daleka patrzę na niebiańskie istoty tańczące radośnie; teraz, pijany i beztroski, czuję się swobodnie. Odkąd rozstałem się z Hanshan, kiedy wrócę? Chciałbym zatrzymać się na kilka kroków pod wiatr, ale jak zniosę zimny wiatr, który wznieca mój ból? Mówię, Hanshan, nie płacz. Wyprowadzę cię; wznoszę toast i wyprowadzę cię. Chcę stać się lodem, nie ma odwrotu. Jak zniosę mroźne zimno, moje serce płacze? Mówię, Zimna Góro, nie płacz, wyprowadzę cię. Namaluję coś pięknego i zabiorę cię na zewnątrz. Upiję się i będę wędrować po Zimnej Górze, niechętnie opuszczając piękno. Wróżka nosi ubrania i gra na cytrze, piękno gra na strunach. Spójrz na biały śnieg na ziemi, spójrz na olśniewające lodowce. Ci, którzy przychodzą, są jak sen przed moimi oczami. Chcę zostać kilka kroków dłużej pod wiatr, ale jak zniosę zimny wiatr, który wznieca mój ból? Mówię: „Zimna Góro, nie płacz”, zabiorę cię na zewnątrz. Wznoszę toast i zabiorę cię na zewnątrz. Chcę stać się lodem, nie ma odwrotu. Jak zniosę widok mojego serca zamarzniętego przez zimny lód? Powiedziałem: „Hanshan, nie płacz, zabiorę cię na zewnątrz”. Namaluję coś pięknego i zabiorę cię na zewnątrz.

The Rose (더로즈)

południowokoreański zespół indie-rockowy

i na wesoło 

Ma się refleks, westchnęłam ciężko. Jak ja się o czymś dowiem, to rynek już dawno to zdyskontuje. 

O tym, że panowie koncertowali w Najjaśniejszej Rzeczypospolitej dowiedziałam się już po ich wyjeździe z Polski. 

Ci, którzy wędrowali ze mną znają już te krajobrazy

 

...

Adam Asnyk – Ulewa

 

Forestella

to południowokoreański męski kwartet wokalny. Czterech genialnych muzyków. Każdy ich występ to gwarantowana jakość.

Despacito był pierwszym utworem w ich wykonaniu, który usłyszałam i się zachwyciłam; głosami, harmonią, stylizacją, poczuciem humoru. Perfekcja mnie zachwyca. 

Z ogromnym wzruszeniem wysłuchałam covery zespołu Queen. (Pamiętam, że kiedy dowiedziałam się o śmierci Freddiego Mercury'ego poczułam fizyczny ból jakby mi serce wyrwano. Na szczęście już wtedy serca nie miałam, przynajmniej taką diagnozę postawiła mi wychowawczyni, na zakończenie ósmej klasy, gdyż okazałam wielką radość, że wreszcie skończyła się moja odsiadka w szkole podstawowej). Myślę, że geniusz Fredi też byłby zachwycony, bo powiedział; możecie z moimi utworami robić co chcecie byle nie było nudno.

Czyż panowie nie są wspaniali? I to zarówno razem jak i osobno?

że brakuje jednego Pana?

no tak, bo był w wojsku